کودتای خزنده ی قطر – ابوظبی برای به چنگ آوردن جزایر ایرانی

آبان ۲۷, ۱۳۸۷

کودتای خزنده ی قطر – ابوظبی برای به چنگ آوردن جزایر ایرانی


یادداشتی از دکتر پیروز مجتهدزاده


توطئه ترور شخصیت من از سوی برخی و تلاش آنان برای سانسور کردن من در مطبوعات وضع را به صورتی در آورده است که من امروز حتی برای هشدار دادن به دولت کنونی در رابطه با خطر تظاهر دوستی شیوخ قطر و ابوظبی با تهران در راه واقعیت بخشیدن به یک کودتای خزنده برای تصاحب جزایر تنب و ابوموسی، دشواری دارم.
این دشواری تماماً ناشی از تلاش عوامل یاد شده برای سانسور کردن من در رسانه‌ها، به ویژه مطبوعات است. آقایان توجه ندارند که وقتی امارات متحده عربی اتحادیه عرب را وادار می‌کند، وزیر خارجه آقای احمدی‌نژاد را احضار کرده و در حضور او علیه ایران به اتهام “اشغال جزایر تنب و ابوموسی” به سازمان ملل متحد شکایت می‌نویسند و یا خود راساً و در راستای همان اتهام علیه ایران، به سازمان ملل متحد شکایت می‌برند، دوست ایران نیست، بلکه با این گونه اقدامات خصومت بار، خود را دشمن سوگند خورده ایران معرفی می‌کنند. ما باید دقت کنیم که ابوظبی در همان حال می‌کوشد به کمک عوامل شیخ قطر خود را دوست ایران معرفی کرده و در تلاشی آشکارا مزبوحانه می‌کوشد دولت ایران را فریب داده و در وضعیتی قرار دهد که به خیال خود سندسازی‌هایی را برای به ثمر رساندن کودتای خزنده خود و برای به چنگ آوردن جزایر یاد شده ایرانی واقعیت بخشد. وزارت خارجه ما گویا توجه ندارد که ماجرای کشاندن آقای احمدی نژاد به اجلاس سران شورای همکاری خلیج فارس در سال گذشته (۱۳۸۶) و انتشار بیانیه پایانی آن اجلاس توطئه‌ای بود که از طرف شیخ قطر و دست نشانده ضد ایرانیش “العطیه” در مقام دبیرکلی آن شورای همکاری و عواملش در وزارت خارجه ایران تدارک دیده شد.
در بیانیه یاد شده آمد که “این اجلاس” – اجلاسی که رئیس جمهور ایران در آن عضویت داشت – “جزایر تنب و ابوموسی را متعلق به امارات متحده عربی می‌شناسد. یعنی سند سازی در این زمینه که رئیس‌جمهور ایران هم رسماً اعلام کرده است که جزایر تنب و ابوموسی به شیخ ابوظبی تعلق دارد جلوتر از آن، در دولت آقای خاتمی، معلوم نیست که در نتیجه چه قول و قرارهائی قطر و ابوظبی به نیروهای مسلح خود در ماه ژوئن ۲۰۰۴ دستور دادند به آب‌های ساحلی ایران در اطراف جزیره ابوموسی حمله برده و شماری از اتباع ایرانی را از آن مناطق ربوده و به دوحه، ابوظبی و دوبی برده، آنان را مورد ضرب و شتم قرار داده، محاکمه کرده و یک تن را هم کشتند و وزارت خارجه ایران همه مقررات و قوانین ملی و بین‌المللی را زیر پا گذاشته و حتی از یک اعتراض مختصر نسبت به این تجاوز مسلحانه هم خودداری ورزید. ثبت اعتراض در این موارد در سازمان ملل متحد می‌تواند در پرونده‌سازی‌های دشمن موثر افتد، تا نه تنها جلوی تکرار جسارت را بگیرد، بلکه از استناد جستن نسبت به حادثه به عنوان “تلاشی ملی برای ایجاد انقطاع در اشغال جزایر توسط ایران” جلوگیری شود. از آن حیرت‌انگیزتر اینکه آقای وزیر خارجه وقت (دکتر خرازی) که از سفر خارج به تهران بر می‌گشت، در فرودگاه مهرآباد به رسانه‌های ملی دستور داد در‌باره آن حادثه هیچ نگویند و ننویسند. چرا؟ معلوم نیست! هنوزهم نه کسی توضیحی در آن مورد داده است و نه کسی علاقه به شنیدن توضیحی از طرف ایشان نشان می‌دهد. نامه‌های اعتراض من به مراجع بین‌المللی، به ویژه اتحادیه اروپا و عمل به مثل اعلام و تبلیغ نشده سپاه پاسداران قطعاً نمی‌توانست ارزش حقوقی لازم را در پر کردن جای خالی یک اعتراض رسمی دولتی را نزد سازمان ملل متحد داشته باشد.
در ادامه این بحث لازم به یادآوری می‌دانم که ابوظبی و قطر بازگشت قانونی جزایر سه گانه به ایران در نوامبر ۱۹۷۱ را “اشغال” آن جزایر از سوی ایران اعلام کرده و تبلیغ می‌کنند، و در نتیجه مطالعه بحث‌های حقوقیتاریخی ما درباره تلاش ایران در ۶۸ سال اشغال این جزایر توسط بریتانیا (۱۹۰۳ تا ۱۹۷۱) به نام شیوخ شارجه و راس‌الخیمه برای ایجاد اعتراض به اشغال، اخلال در اشغال، و انقطاع در اشغال، مدتی است که به این نتیجه رسیده‌اند که در اقدامی مزبوحانه، عمل به مثل کرده و در به اصطلاح اشغال این جزایر توسط ایران اعتراض و اخلال و انقطاع ایجاد کنند. آنها با طرح شکایات واهی و غیر منطقی از ایران به سازمان ملل متحد می‌کوشند به خیال خود نسبت به “اشغال” جزایر توسط ایران “اعتراض” خود را به ثبت رسانده و مستند نمایند، می‌کوشند با کشاندن رئیس‌جمهور جمهوری اسلامی ایران به اجلاس سران شورای همکاری خلیج فارس و صدور بیانیه یاد شده به نام رئیس جمهور ایران “اخلال” حقوقی خود در اشغال جزایر توسط ایران را به ثبت رسانده و سند سازی کنند، می‌کوشند که از راه حمله نظامی به آب‌های ایران در اطراف ابوموسی و ربودن اتباع ایران “انقطاع” در اشغال این جزایر توسط ایران را به ثبت رسانده و سندسازی کنند و حیرت انگیزتر از همه این که نه تنها وزارت خارجه ایران به هیچ یک از این موارد اعتراضی نکرده و نمی‌کنند و با عدم اعتراض به دشمنان

Entry Filed under: Uncategorized. .



No Comments yet Add your own

  • 1.    میثاق آزاد  |  آبان ۲۹ام, ۱۳۸۷ at ۱:۲۹ ب.ظ

    پاینده ایرانبا درود حرف شما را قبول دارم ولی با عرض پوزش این قالب را بدلایلی شخصی دوست دارم و تعویضش برایم کمی غیر ممکن است.پاینده ایراندوست گرامی من به خود اجازه دخالت در تارنمای شما را نمی دهم و این تنها یک پیشنهاد آن هم درباره رنگ فونت ها (قرمز در پس زمینه سیاه)بود و نه قالب.پیشتر نیز من با رنگ نارنجی در تارنما می نوشتم که با پیشنهاد دوستان مبنی بر اذیت شدن چشم خوانندگان و درست دیدن این دیدگاه ، رنگ ها را دگرگون کردم.پیروز باشید. “مزدک”پاینده ایران

  • 2.    میثاق آزاد  |  آبان ۲۹ام, ۱۳۸۷ at ۱۰:۵۰ ب.ظ

    پاینده ایرانبا درود دوست گرامی حرف شما را قبول دارم و از گفته شما ناراحت نشدم چون خودم هم در این مورد کمی مشکل دارم. متاسفانه من یک هیتلری هستم و این رنگها را بخاطر تطابق با رنگ پرچم پیشوا دوست دارم سعی میکنم درستش کنم

  • 3.    علی  |  آذر ۱۰ام, ۱۳۸۷ at ۳:۳۵ ب.ظ

    تاکی توی پارس سگ حقیر درمقابل ملت بزرگی مانندملت عرب مقاومت میکنی ماعربهاپوزتون روبخاک میمالونیم پارسهای افغانی عقده ای حقیر

Leave a comment

hidden

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


تازه ها :

پیوندها

بایگانی